گلی روئیده در , این دشت سوزان

به این گل کم بتاب خورشید تابان

بر این گل از دو چشمان تر من

گل اشک است که می روید بدامن

ز اشک دیده آبش می دهم من

پناه از آفتابش می دهم من

چرا خیره شده بر آسمان گل

نمی خندد بروی باغبان گل

به گلزارم بجز این گل نمانده

بسویش مرگ پیک خویش رانده

وزیده سوی او طوفان ماتم

بناله از غمش ذرات عالم

ز مادر صد تمنا شیر دارد

کجا این گل تحمل تیر دارد

امان از این خزان و باد صرصر

دریغ از این گل نشکفته پرپر

به آغوشم علی بی تاب آب است

به دور از این چشم این ششماهه خواب است

سخن از آب با این گل مگویید

گلابی دیگر از این گل مجویید